มีโยมหนุ่มสาวมาถามอาตมาบ่อย ๆ ว่าทำอย่างไรใจจึงจะเป็นสุข อาตมาก็ตอบเหมือนเดิมทุกครั้งว่า ความสุขไม่ได้อยู่ที่การได้มา แต่อยู่ที่การรู้จักพอ
สมัยอาตมายังเด็ก บ้านเรือนไม่มีรั้ว ข้าวของไม่ต้องล็อกกุญแจ เพราะคนมีศีลห้าเป็นเครื่องคุ้มครองกันอยู่แล้ว ศีลห้านี่แหละคือรั้วที่ดีที่สุดที่มนุษย์จะมีได้
อยากฝากถึงคนรุ่นใหม่เรื่องความอดทน สมัยนี้อะไรก็เร็วไปหมด กดปุ่มเดียวก็ได้ของ แต่ของดีในชีวิตนั้นกดปุ่มเอาไม่ได้ ต้องเพาะต้องปลูกต้องรดน้ำทุกวัน เหมือนต้นโพธิ์หน้าวัดที่ใช้เวลาร้อยปีกว่าจะให้ร่มเงาอย่างทุกวันนี้
อีกเรื่องคือความกตัญญู พ่อแม่แก่เฒ่าอย่าปล่อยให้ท่านเหงา โทรศัพท์หาท่านบ้าง กลับไปกินข้าวกับท่านบ้าง เวลาของท่านเหลือน้อยกว่าของเราเสมอ อย่ารอให้ถึงวันที่ได้แต่จุดธูปคุยกับรูปถ่าย
สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนหมั่นภาวนา วันละห้านาทีสิบนาทีก็ยังดี ใจของเราเหมือนน้ำในตุ่ม ถ้าขุ่นอยู่ตลอดก็มองอะไรไม่เห็น ต่อเมื่อนิ่งแล้วจึงใส เมื่อใสแล้วจึงเห็นตัวเองตามความเป็นจริง เจริญพร